WYSZUKIWARKA ROŚLIN  


 

 

 

 

ECHINOCACTUS
GRUSONII T35

 

Wysokość:
Z donicą ok. 50cm.

 

Średnica Kuli: Ok 45cm

 

CENA:495.00zł.

Dostępne

 

Dodaj do                                            koszyka    
WIĘCEJ INFORMACJI:

 

Echinokaktus Grusona - Echinocactus Grusonii

Echinokaktus Grusonii zwany potocznie "złota beczka", "poduszka teściowej", "fotel teściowej" lub „Kaktus Jeż”, naturalnie rośnie głównie na terenie Meksyku, na skalnych zboczach gór i wysokościach około 1400m npm.

Echinokaktus Grusona jest kulistym kaktusem osiągającym 1m wysokości i średnicę dochodzącą do 100cm. W starszym wieku jego forma nieco się wydłuża, przyjmując kształt beczki.

Echinokaktus Grusona jest jasnozielony, ma od 20 do 37 wyraźiście wykształconych pionowych żeber pokrytych niewielkimi areolami z których wyrastają ciernie o długości od 3 do 5 cm o złocistożółtej barwie. Żebra formują się wraz ze wzrostem Echinokaktus Grusona, jak również z wiekiem rośliny zwiększa się ich ilość.
Dojrzałe egzemplarze kwitną jasnożółtymi kwiatami, tworząc wianuszek dookoła wełnistego wierzchołka rośliny. Otwierają się w dzień, w pełnym słońcu.

Echinokaktus Grusona jest rośliną stosunkowo wolno rosnącą i jak większość kaktusów łatwą w uprawie. Wzbudza zainteresowanie i jest popularny ze względu na regularnie okrągły kształt, osiągane rozmiary i złote ciernie którymi jest pokryty.

Wymagania, uprawa i pielęgnacja:

Stanowisko

Dla dojrzałych egzemplarzy najlepsze stanowisko to bezpośrednie, pełne słońce, młodsze mogą stać w lekkim półcieniu. Dlatego w okresie od późnej wiosny do końca lata można go wystawić na zewnątrz ale mając na uwadze to że nie może być narażony na opady deszczu. W mieszkaniu najlepszym miejscem będzie stanowisko bezpośrednio przy oknie od strony południowej. Minimalna temperatura zimowania wynosi 15º C.

Podlewanie

W okresie wzrostu czyli od wiosny do jesieni należy podlewać regularnie i umiarkowanie.
Nie powinien być przelewany gdyż doprowadza to do zgnilizny zarówno korzeni jak i rośliny.
Nie może byś jednak zbyt mocno przesuszany gdyż spowalnia to wzrost rośliny.
Podczas podlewania nie należy moczyć rośliny dlatego Echinokaktus Grusona najlepiej jest podlewać przez podsiąkanie.
W okresie zimowym zmniejszamy podlewanie do minimum.

Podłoże

Podłoże powinno być: o obojętnym pH, lekkie, łatwo przepuszczająe wodę i z warstwą drenażową.
Przesadzać wczesną wiosną.

Nawożenie

Można nawoźić od wiosny do jesieni, co 2-3 tygodnie nawozem do kaktusów.

Zamiokulkas zamiolistny - Zamioculcas zamiifolia”

 

Zamiokulkas zamiolistny to roślina pochodząca z południowo-wschodniej Afryki. Rejon naturalnego występowania Zamiokulkasa obejmuje Tanzanię oraz Zanzibar gdzie rośnie w cieniu wyższych roślin na suchych, kamienistych i ubogich terenach.

Jego pochodzenie ma wpływ na gówne atuty uprawowe Zamiokulkasa którymi są duża odporność na niedostatek wody i światła oraz odporność na choroby. Właśnie ze względu na ogromną wytrzymałość na niekorzystne warunki zdobył miano „żelaznej rośliny”.

Głównym walorem estetycznym Zamiokulkasa są jego bardzo dekoracyjne, błyszczące liście o ciemnozielonym zabarwieniu. Elegancki pokrój i niezbyt wysokie wymagania Zamiokulkasa sprawiły, iż stał się wyjątkowo popularną roślina doniczkową, stanowiąc stylowa ozdobę naszych wnętrz, zarwno mieszkań jak i miejsc użyteczności publicznej.

W pomieszczeniach ciepłych, suchych i niedoświetlonych, gdzie nie chcą rosnąć inne rośliny Zamiokulkas z powodzeniem może być uprawiany.

Wymagania, uprawa i pielęgnacja:

Stanowisko

Niewielkie wymagania świetlne są podstawową zaletą tej rośliny, dzięki czemu uprawa Zamiokulkasa jest możliwa w niedoświetlonych wnętrzach, gdzie nie chcą rosnąć inne rośliny. Najlepszym dla Zamiokulkasa stanowiskiem jest miejsce półcieniste lub cieniste, gdyż ostre słońce powoduje poparzenia i uszkodzenia liści.W takim przypadku na liściach pojawią się brązowe plamy. Gdy niedobór światła będzie zbyt silny liście zamiokulkasa zaczną się wyciągać i nabierać barwy jasnozielonej.   Pod wpływem jednostronnego oświetlenia roślina wygina się w kierunku światła, zatem raz na jakiś czas powinno się obracać doniczkę z rośliną.

Temperatura

Optymalny zakres temperatur to ok. 20-30°C.

Jeśli wartości te spadają poniżej 16°C (np. w okresie zimowym), może zgubić liście i przejeść w stan spoczynku. Zimowe przejscie w stan spoczynku dla Zamiokulkasa nie jest niezbędne dla prawidłowego rozwoju rośliny, mogącej przez cały rok doskonale funkcjonować w temperaturze pokojowej.

Utratę rośliny spowoduje temperatury poniżej 5°C. Należy ją chronić też przed zimnymi przeciągami, na które Zamiokulkas reaguje zrzucaniem liści.

Podlewanie

Zamiokulkas należy podlewać umiarkowane.

Zamiokulkas nie lubi nadmiernego podlewania, zbyt częste lub obfite podlewanie powoduje żółknięcie liści i brązowienie kłączy, które z czasem zaczynają gnić. Dlatego podlewanie powinno być oszczędne, aby podłoże w doniczce było tylko lekko wilgotne, nie mokre i nie zalane.

Podłoże

Zamiokulkas nie toleruje zalania, dlatego podłoże powinno być przepuszczalne i z warstwą drenażową.

Nawożenie

Można nawoźić co 2-3 tygodnie od wiosny do jesieni nawozem do roślin zielonych.

Choroby i szkodniki

Choroby na które może być nrażony Zamiokulkas to choroby grzybowe i gnicie spowodowane nadmiernym podlewaniem. Szkodniki roślin doniczkowych atakują Zamiokulkasa bardzo rzadko. Jedynym zagrożeniem mogą być nicienie glebowe. Szkodniki te pojawiają się w podłożu i atakują system korzeniowy rośliny.

Stopniowe żółknięcie i opadanie dolnych listków na starszych pędach jest typowym objawem starzenia się rośliny. Stare, żółte pędy bez liści należy wycinać. Ich miejsce zajmą nowe – młode.

Zamiokulkas jest idealną rośliną do wnętrz o skromnej ilości światła w których inne gatunki sobie z tego powodu nie poradzą. Jest rośliną odporną na zaniedbania, choroby i szkodniki. Jedynym czynnikiem, który może mu zaszkodzić jest nadmiar wody i temperatury poniżej 5°C.